Be yourself; Everyone else is already taken.
— Oscar Wilde.
This is the first post on my new blog. I’m just getting this new blog going, so stay tuned for more. Subscribe below to get notified when I post new updates.
ԵՐԵՎԱՆԻ «ՄԽԻԹԱՐ ՍԵԲԱՍՏԱՑԻ» ԿՐԹԱՀԱՄԱԼԻՐ, ՔՈԼԵՋ
Մասնագիտություն ՝ նախադպրոցական կրթություն
Դիպլոմային աշխատանք
Թեմա՝
Նախադպրոցականների խոսքի զարգացումը իրավիճակային դերախաղերի և իրավիճակային զրույցների միջոցով։
Ուսանող ՝ Անի Հարությունյան
Ղեկավար ՝Աննա Հայրոյան
Երևան. 2022թ.
Թատրոնը երեխայի կյանքին միախառնված մեծ խաղ է: Այդ խաղը պայմանականորեն կարելի է երկու մասի բաժանել` խաղարկային իրավիճակ (դերային խաղեր) և ներկայացում` խաղ-աշխատանքի ընթացքում ծնված սցենարով: Խաղարկային իրավիճակների վերարտադրումը «տունտունիկ» խաղի նման է, դերային խաղ` երեխային լավ ծանոթ, ապրված իրավիճակներով և հարաբերություններով: Ամեն մեկն իր դերն է ընտրում ու խաղում: Նա միաժամանակ սոցիալական հարաբերությունների մեջ է մտնում հասակակիցների հետ, վերարտադրում հասարակության մեջ գործող սոցիալական հարաբերությունները, հասարակության մեջ ընդունված օրենքները, ապրում այդ օրենքներով: Առաջին հայացքից թվում է, թե նա ընդամենը պասիվ ընդօրինակող է: Իրականում նա նոր տարրեր է ներմուծում, այլ կերպ է մեկնաբանում իրավիճակն ու հարաբերությունները, նոր երանգ է ներմուծում սովորական առօրյան վերարտադրող իրավիճակի մեջ` ելնելով իր կենսափորձից, աշխարհընկալումից: Նրա համար այդ խաղը ոչ թե նմանակում է, այլ կյանքի պահ:
Դրա արդյունքը փոքրիկ էտյուդներն են:
«Նմանակումն այն միջոցներից մեկն է, որոնցով մեծահասակների գործունեությունն ազդակ է դառնում, այնքան հետաքրքիր, բազմազան, նոր, որ մտքի արագ առաջընթացի ծայր է տալիս: Սակայն միայն նմանակումը , մտածողությունը չէր խթանի, եթե պարզապես ուրիշների արտաքին արարքները թութակների պես պատճենելով սովորեինք»: Ջ. Դյուի
Կարդում եմ հոդվածները և իմ մոտ նշում թե այդ հոդվածներից, որ կետերն եմ կարևորում…
20 մանդալաներից ընտրել էի հենց 18 , չեմ ասի ,որ հեշտ էր , բայց բարդ էլ չէր ։Կենտոնանալու հետ միասին մանդալան ուղղակի արագ նկարվում էր , իսկ ,երբ ուղղակի պատկերն էի ուզում հասկանալ գծեր էին միայն գալիս աչքիս առաջ և հենց դրա պատճառով երկու պատկերները հայտնվեցին այլ եռանկյունու մեջ ։ Մանդալայի անվանումը «երախտագիտություն » էր , հողի տարերքն էր իր մեջ պարունակում , ասեմ ,որ հենց տարերքս հող է ։ Մանդալան խորհրդանշում էր ցուլ կենդանուն ,իսկ ես ամսով հենց ցուլ եմ ։ Հաստատակամություն , համառություն , նպատակասլացություն ինչպես ունի մանդալայի ցուլը այնպես , ես ու իմ կենդանակերպը ։
Ինչ է նշանակում Անի բառը
Անի լավագույն անունի իմաստները. Ստեղծագործական, Բարեկամական, Ուշադիր, Խառնաշփոթ, Լուրջ
Անի, աղյուսակը լավագույն իմաստները
Անի բոլոր անունների իմաստները, գրաֆիկը
Անի անունի իմացության հատկությունների աղյուսակը:
Սա ենթագիտակցական ազդեցություն է, որի անունը Անի ունի մարդկանց վրա: Այսինքն, սա այն է, ինչ մարդիկ գիտակցում են այդ բառը: Բազմաթիվ առանձնահատկությունների համար բառի էմոցիոնալ ենթագիտակցական իմաստը ավելի ուժեղ է: Սա շատ մարդկանց անգիտակցական ընկալումն է, երբ նրանք լսում են այս խոսքը: Հիշեք, որ ավելի հստակ բնորոշ է, բառի էմոցիոնալ եւ անգիտակցական նշանակությունը ավելի ուժեղ է:
Որտեղ է ավելի շատ գործածվում Անի անունը ՝
Բուլղարիա ,Վրաստան , Ռումիա, Իսպանի ։
Նմանատիպ անուններ առաջին Անի անունով
⚭Աննա անունը
Այլ բառապաշարներ Անի անունով
Ани (բուլղարերեն), ანი (վրացերեն)
Անի անունների տարբերակներ
Անկա անունը
Anita անունը
ԱՆԻ ՀԱՅԱՍՏԱՆՈՒՄ
Հայաստան անունով անվանումով Անի անունների ցանկը:
Անիա,Աննա,Աննշկա,Անուշկան ։
ԱՆԻ ԱՅԼ ԼԵԶՈՒՆԵՐՈՎ
ԱՆԻ ԱՆԳԼԵՐԵՆՈՎ (ԺԱՄԱՆԱԿԱԿԻՑ)
Անի — ում Անի — ը ունի իր սեփական ձեւերը: Այս անունները տարբեր են, բայց հավասար Անի:
Ինչպես եք ասում Անի անգլերենով (ժամանակակից):
English (Modern) անունով անվանումով Անի անունների ցանկը:
Annabella ,Annika, Keanna .
ԱՆԻ ԱՖՐԻԿՅԱՆ ԱՄԵՐԻԿՅԱՆ (ՀԱԶՎԱԴԵՊ)
Ինչպես եք ասում Անի աֆրիկյան ամերիկյան (հազվադեպ):
African American (Rare) անունով անվանումով Անի անունների ցանկը:
Quanna .
ԱՆԻ ՄԱԿԵԴՈՆԻԱՅԻ
Մակեդոներեն անունով ,անվանումով Անի անունների ցանկը:
Աննա։
ԱՆԻ ԱՆՈՒՆՈՎ ԱԶԳԱՆՈՒՆՆԵՐԻ ՑԱՆԿԸ
Նյութը ՝ https://hy.surnameanalysis.com/
Հաճախ ենք մենք ծնողներին ուղղում հետևյալ հարցը. «Ի՞նչ եք ցանկանում ձեր երեխային»: Ծնողների մեծ մասի ցանկությունն այն է, որ իրենց զավակները երջանիկ լինեն: Երեխաներին մշտապես օգնում և աջակցում են ծնողները, միջավայրը, ուսուցիչները: Երեխան պետք է ինքն իր վրա կրի պատասխանատվություն՝ հաղթահարելու կենցաղում հանդիպող դժվարությունները: Դա հենց երջանիկ լինելու նախապայման է: Նրա մեջ պետք է զարգացնել այնպիսի որակներ, ինչպիսիք են՝ լավատեսությունը, վստահությունը սեփական ուժերի նկատմամբ, պատրաստակամություն՝ օգնելու և աջակցելու ուրիշներին: Մարդիկ երբեմն կարծում են, թե երջանկությունը Աստծու պարգևն է: Ամերիկացի հոգեբան Սիխայ Չիկսենտմիխալին գտնում է. « Երջանկությունը հաճախ իրավիճակի պատահական պարգև է, բայց մենք կարող ենք անել առավելագույնը՝ այդ պարգևն ստանալու համար»: Այսպիսով՝ մենք կարող ենք երջանիկ լինել նույնիսկ այն դեպքում, երբ մեր բացասական հույզերը մեզ չեն լքում: Հենց մենք պետք է «վաստակենք» մեր երջանկությունը: Բավարարվածությունը և երջանկությունը ի հայտ են գալիս այն ժամանակ, երբ մենք ի մի ենք բերում մեր համարձակությունը, կամքի ուժը, իմացականությունը և ունենք կայուն բնավորություն: Սեր երեխաներին սնունդից և հագուստից առավել անհրաժեշտ են հուզական անդորր և ներդաշնակություն: Եթե երեխան կյանքի առաջին տարում հուզական բավարար կապի մեջ է շրջապատի հետ, ապա դա նախապայման է առողջ և երջանիկ կյանքի: Երեխաները ցանկանում են լինել ապահով և վստահ, որ սիրում են իրենց: «ՈԻրախացի’ր երեխայի գոյությամբ, սովորիր նրանից, լսիր նրան և խաղա նրա հետ »: Սա ճշմարտացի, դարերով փորձված և ապացուցված իմաստություն է; Խաղը երեխայի համար առաջնային գործունեություն է: Այն զգացմունքների արտահայտման և շրջապատող իրականության ճանաչման հզոր միջոց է: Երեխան լրջորեն է վերաբերվում խաղին և նույնպիսի մոտեցում էլ պահանջում է շրջապատից: Մեծահասակն իր զգացմունքները, զայրույթն ու անհանգստությունն արտահայտում է խոսքային մակարդակում, իսկ երեխան’ խաղային գործունեությամբ:
Խաղը փոքրիկի համար նաև հաղորդակցման և ինքնաճանաչման միակ միջոցն է: Հատկապես կարևոր են այն խաղերը, որոնք հորինում է հենց ինքը՝ երեխան: Խաղի ժամանակ մասնակիցները պետք է ցուցաբերեն կամքի ուժ, համարձակություն, իրավիճակին ստեղծագործաբար մոտենալու կարողություն, այսինքն՝ բոլոր անհրաժեշտ որակները, որոնք ձևավորում են լավատեսություն: Խաղի ընթացքում հնարավոր են նաև հիասթափության, երբեմն վիրավորանքի, վախ և այլ զգացումների դրսևորումներ: Կարևոր է նաև հասակակիցների հետ շփումը: Նրանք սովորում են իրարից և ընդօրինակում միմյանց(ցանկալի և անցանկալի վարք):
Խաղը որպես գործունեության ձև իրականացնում է մի շարք գործառույթներ.
• զարգացնող
• դաստիարակող
• շփման և հաղորդակցման
• կարգավորող
• առողջարարական /թերապևտիկ /
Թե’ նախադպրոցական, թե’ դպրոցական տարիքում արդյունավետ է երեխաների համար կազմակերպել խաղային գործունեությամբ ընթացող ուսուցում: Դրա շնորհիվ նրանք դառնում են դիտունակ, սովորում են համեմատել, դասակարգել առարկաները՝ համաձայն այս կամ այն հատկանիշների: Իսկ դա նպաստում է նրանց մտավոր զարգացմանը, զուգահեռաբար զարգացնում ընկալունակությունը, խոսքը և ուշադրությունը:
Խաղային գործունեությունը, ինչպես գործունեության յուրաքանչյուր տեսակ, ունի իր կառուցվածքը, որը ներառում է նպատակ, դրդապատճառ, իրականացման միջոցներ, գործողության պլանավորում և գործողության արդյունք: Խաղի կառուցվածքում որպես կարևոր միավոր դիտվում է խաղային դերը, որը մեծահասակի գործողությունների վերարտադրումն է: Խաղի մեջ գործում են երկու տիպի փոխհարաբերություններ՝ խաղային և իրական: Դերային կամ խաղային հարաբերությունները պարտադրվում են ըստ դերի: Իրական հարաբերությունները երեխաների առօրյա կյանքում միմյանց նկատմամբ ունեցած հարաբերությունների արտացոլումն է: Այս երկու փոխհարաբերությունները կապված են միմյանց հետ, և դրանով է պայմանավորված խաղային գործունեության արդյունավետությունը: Ընդունված է խաղերը բաժանել երկու հիմնական խմբի Ստեղծագործական, որոնք ընդգրկում են սյուժետադերային խաղեր և խաղ-բեմականացումներ:
2. Կանոնավոր խաղերի մեջ են մտնում դիդակտիկ, շարժողական, երաժըշտական խաղերը և խաղ-զվարճալիքները: Սյուժետադերային խաղերն առաջին հերթին արտացոլում են շրջակա միջավայրը, մարդկանց վարքը և գործունեության տարբեր ոլորտները: Այս խաղերն ազատ և ինքնաբուխ են: Դրանք նախադպրոցական տարիքի երեխաների հիմնական զբաղմունքն են: Խաղի ընթացքում մասնակիցների շփման, հաղորդակցման, համատեղ ակտիվության դրսևորման պրոցեսում համագործակցության մեջ են մտնում երեխայի իրական և դերային հարաբերությունները: Դրանք փոխադարձաբար նպաստում են խաղի արդյունավետությանը և երեխայի ներուժի բացահայտմանը: Խաղ- բեմականացումները սյուժետադերային խաղերի տարատեսակներից են: Ունեն սյուժե, բովանդակություն, դերեր, որոնց կատարումը պահանջում է մեծ ջանքեր: Երեխան այստեղ խաղում է ոչ թե իր համար, ա յլ հանդիսատեսի: Գրականության մեջ դրանք անվանում են նաև խաղ-բեմականացումներ: Այստեղ պետք է հարազատ մնալ տեքստին, իսկ խաղի բովանդակությունը վերցվում է հիմնականում գեղարվեստական ստեղծագործություններից: Կանոնավոր խաղերն ունեն կանոններ, բովանդակություն, խաղային գործողություններ և խաղային արդյունք: Դրանց թվին են պատկանում դիդակտիկ խաղերը, որոնք ունեն ուսուցողական բնույթ: Թերևս բոլոր խաղերը նպաստում են երեխայի զարգացմանը: Խաղային խնդիրների լուծմամբ երեխան ձեռք է բերում այնպիսի որակներ, ինչպիսիք են՝ մտքի և մարմնի ճկունությունը, հնարամտությունը, սրամտությունը, համբերատարությունը, հանդուրժողականությունը և ա յլն…: Յուրաքանչյուր խաղ ընտրելիս պետք է հաշվի առնել երեխայի տարիքային և անհատական առանձնահատկությունները: Խաղի հոգեթերապետիկ նշանակությունը Հոգեբանական աջակցության բազմաթիվ ձևերի մեջ կարևոր դեր ունի խաղային թերապիան: Դրա հիմքում ընկած է երեխայի սիրելի զբաղմունքը և շփման ձևը’ խաղը: Խաղային թերապիան դիտարկվում է որպես նախադպրոցական և կրտսեր դպրոցական տարիքի երեխաների հուզակամային, հաղորդակցական ոլորտների դինամիկ շտկման (կոռեկցիայի) միջոց: Խաղաթերապիայի նպատակահարմարությունը բացատրվում է երեք գործոնների առկայությամբ:
• Խաղը երեխայի համար առավել յուրացված գործունեության ձև է:
• Խաղի մեջ առկա է մասնակիցների հոգեբանական բնույթի և շփման հետևանքով առաջացող ապրումների միասնությունը:
• Խաղի ընթացքում երեխան ազատ է առօրյա լարվածությունից: Խաղաթերապիան յուրահատուկ փորձություն է երեխայի սոցիալական և հոգեկան զարգացման համար: Որպես հոգեբանական աջակցության ձև այն ունի իր գործառույթները, սկզբունքները, կազմակերպման ձևերն ու տեխնիկաները: Խաղաթերապիան նպաստում է միջանձնային փոխհարաբերությունների համակարգի ձևավորմանը: Այն անհրաժեշտ է մեծահասակի և երեխայի շտկողական ու զարգացնող փոխհարաբերությունների հաստատման համար: Տվյալ բնագավառում կիրառվում են խաղային փոխազդեցության տարբեր մոտեցումներ, որոնք տարբերվում են ա յլ մեթոդներից իրենց ղեկավարման բնույթով և աստիճանով, սեանսների քանակով, խմբային աշխատանքի առանձնահատկություններով: Այդ մոտեցումների մեջ որպես հիմնական մեխանիզմներ առանձնացվում են հետևյալ գործընթացները’ թերապևտիկ կապ, կատարսիս1, մտքի փայլատակում (ինսայթ), թեստավորում: Երեխայի հոգեբանական վերականգման արդյունավետությունն ապահովելու համար խաղաթերապիան և խաղային փոխազդեցությունը հիմնվում են որոշակի դրույթների վրա:
Դրանք են՝
• չպարտադրված շփում •
դրական հետադարձ կապ
• խաղընկերների ոչ մրցակցային փոխհարաբերություններ
• ներգրավածություն գործընթացում Հոգեթերապիայի նպատակով խաղի օգտագործումն իրականացվում է ամենատարբեր տեսական դպրոցների և ուղղությունների շրջանակներում: Ցանկալի է պահպանել խաղաթերապիայի հետևյալ սկզբունքները.
• Երեխայի հետ հաստատել անմիջական ընկերական հարաբերություններ:
Երեխային ընդունել այնպիսին, ինչպիսին նա կա:
• Հասնել այն բանին, որ երեխան ավելի բաց և ազատ խոսի իր զգացմունքների մասին:
• Հասկանալ երեխայի զգացմունքները:
• Այնպես անել, որ երեխան ուշադրություն դարձնի ինքն իր վրա:
• Նրան համարել «իրադրության» տերը և չազդել խաղային գործունության ընթացքի վրա: Խաղաթերապիայի ընթացքում թերապևտը կիրառում է որոշակի տեխնիկաներ, որոնք ապահովում են բուժական գործընթացի արդյունավետությունը:
Դրանք են.
• Ակտիվ լսելու տեխնիկա
• «Ես-ի արտահայտման» տեխնիկա
• Արդյունավետ գովասանքի տեխնիկա
• Սահմանափակումների և արգելքների տեխնիկա
Ակտիվ լսելու տեխնիկան իր մեջ ներառում է խոսքային և ոչ խոսքային բաղադրիչներ’ դեմ առ դեմ դիրք, տեսողական շփում, մեծահասակի հայացքի մեջ հետաքրքրվածություն, ջերմ ժպիտ, ձայնի միջին բարձրություն, խոսքի մեղմ ու քնքուշ հնչերանգ և միջին արագություն: Խոսքային բաղադրիչների մեջ կարելի է դասել ապրումակցման ձևերը, որոնք իրականացվում են երեխայի արտահայտությունների կրկնումով և ընդհանրացմամբ (պարաֆրազով): Այսինքն’ շեշտը դրվում է հույզերի, զգացմունքների վրա: «Ես-ի արտահայտման» տեխնիկան հոգեբանի կողմից կիրառվում է երեխայի և իր միջև ծագած հակադրության պայմաններում: Տեխնիկան բաղկացած է չորս բաղադրիչներից.
• Զգացմունքների և հույզերի հստակ ու ճշգրիտ նկարագրում /«Ես տխուր եմ», «Ես չեմ սիրում»/:
• Պատճառահետևանքային կապ. ընդհանրապես այս բաղադրիչի նկարագրությունն սկսվում է «երբ» բառով/ «Ինձ դուր չի գալիս, երբ ինձ խփում ես գնդակով»/ :
• Մեծահասակի կողմից տրված պատասխան ռեակցիայի պատճառների նկարագրություն / օրինակ, «Ինձ դուր չի գալիս, երբ ինձ գնդակով հարվածում ես, որովհետև դու ինձ ցավեցնում ես: Այստեղ վտանգն այն է, որ հոգեբանը կարող է գնալ երեխային գնահատականներ տալու ճանապարհով:
• Երեխայի վարքի հետևանքների նկարագրություն/ «Ե թե…» կառույցը շարունակվում է/: Այն չպետք է հնչի սպառնալիքի ձևով: Օրինակ՝ «Ինձ դուր չի գալիս, երբ ինձ գնդակով հարվածում ես, որովհետև դու ինձ ցավեցնում ես, ու ես գնդակը կպահեմ պահարանում»: Արգելքների և սահմանափակումների ներմուծման տեխնիկան երեխային ներկայացվում է խաղային պարապմունքների ընթացքում: Այն պահանջում է
‘ • երեխայի և նրա հասակակիցների ֆիզիկական ու անձնական անվտանգություն,
• խաղասենյակի սարքավորումների պահպանում,
• հոգեբանի առողջության և անձնական անվտանգության ապահովում,
• խաղային պարապմունքների տեղի և ժամանակի հաստատունություն: Այս ամենը երեխային պետք է ներկայացվի պարզ և հասկանալի ձևով: Արդյունավետ գովասանքի տեխնիկան նույնպես կառուցվում է որոշակի սկզբունքներով’ 1. Գովասանքը երբեք չպետք է լինի գնահատող:
2. Այն չպետք է պարունակի երեխայի անձին ուղղված գնահատականներ, քանի որ այդ դեպքում ոչ միայն անօգուտ, այլև վնասակար կլինի, որովհետև այդ դեպքում’
• Կընդգծվեն երեխայի և մեծահասակի միջև կախվածության և հնազանդության հարաբերությունները:
• Կառաջանա տագնապ’ մեծահասակի դրական վերաբերմունքը կորցնելու և չգոհացնելու դեպքում պատժի ենթարկվելու:
• Կդառնա երեխայի անվստահության աղբյուր:
• Երեխայի կողմից կընկալվի որպես իր վարքը և գործունեությունը ղեկավարելու փորձ: Գովասանքն իր մեջ չպետք է պարունակի երեխայի հաջողությունների և անձնային որակների համեմատություն, քանի որ այդ պարագայում երեխայի մեջ կառաջանան մերժողական դիրքորոշման, հասակակիցների հանդեպ նախանձի զգացմունքի ձևավորման նախադրյալներ: Նպատակային գովասանքը մեծահասակի կողմից երեխայի գործողությունների արդյունքների, նրա ճիգերի անկեղծ նկարագրումն է: Այսպիսով, «խաղային թերապիան» մի գործունեություն է, որը քիչ թե շատ նույնանում է խաղի հետ: Խաղը երեխայի ինքնարտահայտման եզակի միջոց է, որը նրան հնարավորություն է տալիս ազատ ու անկաշկանդ խաղարկել սեփական զգացմունքներն ու խնդիրները:
Երևակայական իրավիճակներ ստեղծելու փաստը զարգացման տեսանկյունից կարելի է մեկնաբանել որպես վերացական մտածողության զարգացման միջոց: Խաղը երեխայի համար աննպատակ գործողություն չէ, այն խիստ նպատակային է: Լ. Վիգոտսկի
Մանկապարտեզում երեխաների սիրած զբաղմունքներից են խաղ-զվարճալիքները, որոնք ապահովում են արդյունավետ, ուրախ հաղորդակցություն, զարգացնում ուշադրությունը և անկաշկանդ գործելու կարողությունը: Խաղային իրավիճակներում երեխան «դրության տերն» է, նրա խոսքն ու գործողություններն ավելի ազատ են, անկաշկանդ, միտքն առավել ճկուն: Երեխաներն իրենք են որոշում խաղի կանոնները, ենթարկվում իրենց որոշած պայմաններին և անհրաժեշտության դեպքում փոխում դրանք: Նրանք վարժվում են ապրել հասարակական կյանքով: Խաղային իրավիճակում անկախ, ազատ գործող երեխան լիարժեքորեն օգտագործում է իր բոլոր հմտությունները, ունեցած տեղեկատվությունը: Միաժամանակ դրանք փոխանցում է ընկերներին և յուրացնում նրանցը: Այդ ընթացքում նա կենցաղային, սոցիալական և հոգեբանական խնդիրներ է լուծում: Երեխաներին շատ է ոգևորում խաղային իրավիճակների ստեղծումը, որը նրանց ինքնակազմակերպման, ինքնարտահայտման և անհատականության դրսևորման հնարավորություն է տալիս: Երեխան դառնում է նախաձեռնող և սոցիալապես ակտիվ: Խաղային իրավիճակների վերարտադրումը կատարվում է հատկապես դերային խաղի միջոցով՝ երեխային լավ ծանոթ հարաբերություններով: Այդ խաղերը սովորաբար մեծերի կյանքի մանկական մեկնաբանություններ են, որոնցում դրսևորվում է փոքրերի վերաբերմունքը մեծերի նկատմամբ: Այդ ընթացքում երեխան գնահատում ու յուրացնում է հասարակության մեջ ընդունված սոցիալական դերերն ու հարաբերությունները և վերարտադրում դրանք: Առաջին հայացքից թվում է, թե նա ընդամենը պասիվ ընդօրինակող է: Իրականում նա այլ կերպ է մեկնաբանում իրավիճակն ու հարաբերությունները, նոր տարրեր ներմուծում սովորական առօրյան վերարտադրող իրավիճակի մեջ, նոր երանգ հաղորդում՝ ելնելով իր կենսափորձից ու աշխարհընկալումից : Նրա համար այդ խաղը ոչ թե սոսկ նմանակում, այլ կյանքի պահ է. այդ պահին նա այդ կյանքով է ապրում: Երեխաների առջև բացելով կյանքի այս կամ այն իրավիճակը և իրադարձությունը’ դաստիարակը նրանց մղում է անկեղծ զրույցի, որպեսզի կապ հաստատի քննարկվող խնդիրների և իրենց անձնական փորձի միջև, արթնացնի համապատասխան զգացմունք և ճիշտ գնահատական տալու ցանկություն: Խաղային իրավիճակների կիրառման դեպքում մանկավարժը խուսափում է բարոյախոսությունից, խմբում իրավիճակների ուղղակի վերլուծությունից, կոնկրետ անուններ և արարքներ նշելուց: Նրա խնդիրն է՝ արթնացնել հուզական ապրումները և օգնել երեխաներին՝ կատարելու ինքնուրույն անհրաժեշտ եզրահանգումներ: Երեխաների կողմից վերապրված հույզերն իրական խաղային և պայմանական իրավիճակներում, որոնք առաջանում են դաստիարակի նախաձեռնությամբ կամ տարերայնորեն, հարստացնում են նախադպրոցականների հուզաշխարհը, բացում նոր հնարավորություններ՝ ինքնարտահայտման և համագործակցության համար: Նախադպրոցականի կապը շրջապատի հետ հաջողությամբ ձևավորվում է հուզական «գրագիտության» պայմաններում: Այսինքն՝ երեխան պետք է կարողանա ոչ միայն գրագետ արտահայտել սեփական հույզերը, այլև ճիշտ հասկանալ ու գնահատել ուրիշներինը: Հաճախ նա անտարբերություն է ցուցաբերում մարդկանց նկատմամբ այն պատճառով, որ չի կարող հասկանալ նրանց իրավիճակը, տրամադրությունը, «կարդալ» հույզերը’ արտահայտված միմիկաների, ժեստերի, ինտոնացիաների մեջ: Այդ պատճառով հատուկ ուշադրություն պետք է դարձվի ուրիշների հուզական իրավիճակը հասկանալու, իրական կյանքում և արվեստի բնագավառում հուզական իրադարձությունները տարբերելու, սեփական զգացմունքները գիտակցելու և կարգավորելու կարողության զարգացմանը: Երեխաների մեջ ձևավորվում է մարդու հուզական իրավիճակը հասկանալու կարողություն’ արտահայտված բնանկարի, երաժշտության, կերպարվեստի, թատրոնի, կինոյի և նկարների միջոցով: Միաժամանակ ձևավորվում է մարդու հուզական աշխարհի և արվեստում դրա համապատասխան տրամադրության համադրման կարողություն: Դեռևս փոքրերի խմբերում երեխային կարելի է ներգրավել նախաձեռնողական խաղերում: Երեխաներն ընդօրինակում են տարբեր կենդանիների գործողությունները, ինչպես նաև վերարտադրում նրանց և իրենց ձագերի կերպարները: Դաստիարակի օրինակով՝ շարժումների և միմիկայի միջոցով վերարտադրում են կենդանիների տրամադրությունները (բարի-չար, ուրախ-տխուր, ագրեսիվ-հանգիստ) և նրանց կերպարները: Օրինակ՝ փոքրիկ, արագաշարժ մկնիկ, մեծ, ծանրաշարժ արջփոքրիկ, արագաշարժ մկնիկ, մեծ, ծանրաշարժ արջ, նուրբ, նազելի փիսիկ, գազազած շուն, մեծ, բարի հավ, փոքրիկ, շարժուն, ուրախ ճուտիկներ:
Հուզական և ֆիզիկական իրավիճակների փոփոխության ընդօրինակման խաղեր
Փիսիկը խաղում է, քնում է, արթնանում է, լվացվում է: Աղվեսը լսում է, գողանում է, փորձում է բռնել մկնիկին: Արջուկները խաղում են, կռվում են, հաշտվում, հանգստացնում են մեկը մյուսին: Դաստիարակը արտաբերում է բառեր, երեխաները կատարում են համապատասխան գործողություններ:
Բնության երևույթների նմանակման խաղեր
Երեխաները պատկերացնում են, թե ինչպե՞ս են պտտվում ձյան փաթիլները, օդում պարում տերևները, օրորվում ծառերը, արևը դուրս է զալիս, ծաղիկը ձգվում է դեպի արևը, բացվում է և ժպտում: Արևը մայր է մտնում, ծաղիկը փակում է թերթիկները և քնում: Նմանատիպ խաղ֊ընդօրինակումներին մասնակցությունը երեխաներին թույլ է տալիս վերապրել տարբեր հույզեր, ինչպես նաև տեսնել, թե ինչպե՞ս են մյուս երեխաներն ու դաստիարակը ներկայացնում պատկերացվող երևույթի հուզական կամ ֆիզիկական իրավիճակը: Դա նպաստում է յուրաքանչյուր երեխայի հուզականության զարգացմանը և օգնում ավելի լավ հասկանալ ուրիշների հուզական վիճակը: Խաղ֊ընդօրինակումները նախադպրոցականի հույզերի թեթևացման արդյունավետ մեթոդ են: Դրանք նպաստում են նաև ուշադրության կենտրոնացմանը և տպավորությունների ընդլայնմանը: Փոքրերի խմբերում դաստիարակը կարող է ամեն օր նմանատիպ խաղեր անցկացնել ցանկացող երեխաների հետ: Կրտսեր նախադպրոցական տարիքի երեխան ընդունակ է տարբերել վառ արտահայտված հակասական և հուզական իրավիճակները (ծիծաղ-արցունքներ): Ավելի մեծ տարիքում երեխաները տարբերակում են հուզականության արտահայտման առավել ընդլայնված շրջանակներ, գտնում դրանց նմանությունները և տարբերությունները, հիմնավորում տարբեր տրամադրությունների պատճառները: Նրանք ուշադրություն են դարձնում հուզական իրավիճակների արտահայտման առանձնահատկություններին՝ հոնքերի դրվածք, աչքերի արտահայտություն, ժեստեր, դիրքեր, ինտոնացիաներ: Աստիճանաբար երեխաները ձեռք են բերում հուզական իրավիճակներին ճիշտ արձագանքելու ունակություններ: Դրանք կապված են հարազատ կամ մոտ մարդկանց տրամադրության և զգացմունքների հետ: Այս ամենը մեզ համոզում է Ա. Վ. Զապորոժեցի պնդման ճշմարտացիությունը. «Երեխայի եսասիրությունը տարիքային անխուսափելի առանձնահատկություն չէ, ա յլ նրա դաստիարակության թերությունների և սոցիալ-բարոյական փորձի սահմանափակության արդյունքը »: Խաղարկային իրավիճակները կարող են նաև քիչ կապ ունենալ կամ ընդհանրապես կապ չունենալ առօրյայի, կենցաղի հետ: Դրանց ստեղծողը երեխայի երևակայությունն է: Այս դեպքում նրա մտածողությունն ավելի ազատ ու անկաշկանդ է: Նման խաղեր կազմակերպում է նաև դաստիարակը և ինքն էլ խաղում երեխաների հետ: Դրանք կարող են հստակ խնդիրներով փոքրիկ խաղ-ներկայացումներ լինել:
Խաղային գործունեություն՝ անմիջական օգնության ձևով
Օգնենք մեր խաղալիքներին
Դաստիարակն ստեղծում է այնպիսի իրավիճակ, որտեղ երեխաներից պահանջվում է ակտիվ կերպով ցուցաբերել օգնություն, հոգատարություն և խղճահարություն՝ օգնել հիվանդ տիկնիկին, կերակրել սոված շնիկին, ոզնու համար տնակ պատրաստել, կապիկի համար տաք հագուստներ ընտրել և այլն: Հաջողությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, թե ինչքանո՞վ է խաղային իրավիճակի բովանդակությունը համընկնում երեխաների կյանքի փորձին և տպավորություններին: Երեխաները մղվում են խնդրի լուծմանը: Նրանք ոչ միայն քննարկում և պատկերացնում են, այլև գործնականորեն իրականացնում անհրաժեշտ գործողությունները:
Գործնական խաղային իրավիճակների ստեղծում՝ նպատակաուղղված շփման և վարքագծի կանոնների յուրացմանը
Այս իրավիճակները կարող են կազմակերպված լինել և՛որպես բեմականացում, և՛ որպես խաղային ու իրական բովանդակություն ունեցող գործնական իրավիճակներ: Օրինակ՝ «Սովորեցնենք մեր տիկնիկներին բարևել ու հրաժեշտ տալ», «Ցույց տանք Սիշուտկային, թե ինչպես է պետք ընդունել հյուրերին», «Շնորհավորենք Լիլիթին՝ ծննդյան տոնի առթիվ» և այլն: Դաստիարակչական սովորությունները ձևավորվում են աստիճանաբար: Նպատակային իրավիճակների հաճախակի կազմակերպումը օգնում է երեխաներին ձեռք բերել վարվեցողության անհրաժեշտ փորձ: Սոցիալ- հուզական որակների զարգացման համար ավելի մեծ կարևորություն ունեն այն իրավիճակները, որոնցում երեխաները լուծում են կոնկրետ կենսական խնդիրներ: Դրանք գործնական օգնության, փոքրիկ, արագաշարժ մկնիկ, մեծ, ծանրաշարժ արջ, նուրբ, նազելի փիսիկ, գազազած շուն, մեծ, բարի հավ, փոքրիկ, շարժուն, ուրախ ճուտիկներ:
Հուզական և ֆիզիկական իրավիճակների փոփոխության ընդօրինակման խաղեր
Փիսիկը խաղում է, քնում է, արթնանում է, լվացվում է: Աղվեսը լսում է, գողանում է, փորձում է բռնել մկնիկին: Արջուկները խաղում են, կռվում են, հաշտվում, հանգստացնում են մեկը մյուսին: Դաստիարակը արտաբերում է բառեր, երեխաները կատարում են համապատասխան գործողություններ:
Բնության երևույթների նմանակման խաղեր
Երեխաները պատկերացնում են, թե ինչպե՞ս են պտտվում ձյան փաթիլները, օդում պարում տերևները, օրորվում ծառերը, արևը դուրս է զալիս, ծաղիկը ձգվում է դեպի արևը, բացվում է և ժպտում: Արևը մայր է մտնում, ծաղիկը փակում է թերթիկները և քնում: Նմանատիպ խաղ֊ընդօրինակումներին մասնակցությունը երեխաներին թույլ է տալիս վերապրել տարբեր հույզեր, ինչպես նաև տեսնել, թե ինչպե՞ս են մյուս երեխաներն ու դաստիարակը ներկայացնում պատկերացվող երևույթի հուզական կամ ֆիզիկական իրավիճակը: Դա նպաստում է յուրաքանչյուր երեխայի հուզականության զարգացմանը և օգնում ավելի լավ հասկանալ ուրիշների հուզական վիճակը: Խաղ֊ընդօրինակումները նախադպրոցականի հույզերի թեթևացման արդյունավետ մեթոդ են: Դրանք նպաստում են նաև ուշադրության կենտրոնացմանը և տպավորությունների ընդլայնմանը: Փոքրերի խմբերում դաստիարակը կարող է ամեն օր նմանատիպ խաղեր անցկացնել ցանկացող երեխաների հետ: Կրտսեր նախադպրոցական տարիքի երեխան ընդունակ է տարբերել վառ արտահայտված հակասական և հուզական իրավիճակները (ծիծաղ-արցունքներ): Ավելի մեծ տարիքում երեխաները տարբերակում են հուզականության արտահայտման առավել ընդլայնված շրջանակներ, գտնում դրանց նմանությունները և տարբերությունները, հիմնավորում տարբեր տրամադրությունների պատճառները: Նրանք ուշադրություն են դարձնում հուզական իրավիճակների արտահայտման առանձնահատկություններին՝ հոնքերի դրվածք, աչքերի արտահայտություն, ժեստեր, դիրքեր, ինտոնացիաներ: Աստիճանաբար երեխաները ձեռք են բերում հուզական իրավիճակներին ճիշտ արձագանքելու ունակություններ: Դրանք կապված են հարազատ կամ մոտ մարդկանց տրամադրության և զգացմունքների հետ: Այս ամենը մեզ համոզում է Ա. Վ. Զապորոժեցի պնդման ճշմարտացիությունը. «Երեխայի եսասիրությունը տարիքային անխուսափելի առանձնահատկություն չէ, ա յլ նրա դաստիարակության թերությունների և սոցիալ-բարոյական փորձի սահմանափակության արդյունքը »: Խաղարկային իրավիճակները կարող են նաև քիչ կապ ունենալ կամ ընդհանրապես կապ չունենալ առօրյայի, կենցաղի հետ: Դրանց ստեղծողը երեխայի երևակայությունն է: Այս դեպքում նրա մտածողությունն ավելի ազատ ու անկաշկանդ է: Նման խաղեր կազմակերպում է նաև դաստիարակը և ինքն էլ խաղում երեխաների հետ: Դրանք կարող են հստակ խնդիրներով փոքրիկ խաղ-ներկայացումներ լինել:
Խաղային գործունեություն՝ անմիջական օգնության ձևով
Օգնենք մեր խաղալիքներին
Դաստիարակն ստեղծում է այնպիսի իրավիճակ, որտեղ երեխաներից պահանջվում է ակտիվ կերպով ցուցաբերել օգնություն, հոգատարություն և խղճահարություն՝ օգնել հիվանդ տիկնիկին, կերակրել սոված շնիկին, ոզնու համար տնակ պատրաստել, կապիկի համար տաք հագուստներ ընտրել և այլն: Հաջողությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, թե ինչքանո՞վ է խաղային իրավիճակի բովանդակությունը համընկնում երեխաների կյանքի փորձին և տպավորություններին: Երեխաները մղվում են խնդրի լուծմանը: Նրանք ոչ միայն քննարկում և պատկերացնում են, այլև գործնականորեն իրականացնում անհրաժեշտ գործողությունները:
Գործնական խաղային իրավիճակների ստեղծում՝ նպատակաուղղված շփման և վարքագծի կանոնների յուրացմանը
Այս իրավիճակները կարող են կազմակերպված լինել և՛որպես բեմականացում, և՛ որպես խաղային ու իրական բովանդակություն ունեցող գործնական իրավիճակներ: Օրինակ՝ «Սովորեցնենք մեր տիկնիկներին բարևել ու հրաժեշտ տալ», «Ցույց տանք Սիշուտկային, թե ինչպես է պետք ընդունել հյուրերին», «Շնորհավորենք Լիլիթին՝ ծննդյան տոնի առթիվ» և այլն: Դաստիարակչական սովորությունները ձևավորվում են աստիճանաբար: Նպատակային իրավիճակների հաճախակի կազմակերպումը օգնում է երեխաներին ձեռք բերել վարվեցողության անհրաժեշտ փորձ: Սոցիալ- հուզական որակների զարգացման համար ավելի մեծ կարևորություն ունեն այն իրավիճակները, որոնցում երեխաները լուծում են կոնկրետ կենսական խնդիրներ: Դրանք գործնական օգնության, ուշադրության ակտիվ ցուցաբերման, մեծերի և երեխաների խնամքի իրավիճակներն են: Այսպես՝ «Չարժե տխրել», «Մենք այցելում ենք ընկերոջը՝ հիվանդությունից հետո», «Մենք փոխում ենք խաղալիքները» և այլն: Դաստիարակը հուզականորեն ներկայացնում է առաջացած խնդիրը («Սամվելը հիվանդությունից հետո վերադառնում է մանկապարտեզ, ինչպե՞ս կարող ենք ուրախացնել նրան») և փորձում ներգրավել երեխաներին դրա լուծման որոնումների մեջ: Եթե նրանք դժվարանում են, կարելի է հուշել կամ ցույց տալ խնդրի լուծման ճիշտ եղանակը և առաջարկել ինքնուրույն իրականացնել այն: Դաստիարակը երեխաներին սովորեցնում է նկատել մյուսների դժվարությունները և փորձել օգնել: Այդ նպատակով նա ստեղծում է որևէ իրավիճակ. ասենք՝ «Խաղալիքները թափվել են»: Սկուտեղի վրա բերում է խաղալիքներ, մատիտներ կամ ա յլ մանր առարկաներ, որոնք միտումնավոր կերպով թափում է գետնին.
-Ա՜խ, ես սայթաքեցի, և բոլոր խաղալիքները թափվեցին: Ո՞վ կարող է ինձ օգնել: Դաստիարակի օգնականն էլ այստեղ չէ, որ ինձ օգնի:
Սկսում է հավաքել դրանք՝ կրկնելով.
-Ո՞վ կարող է ինձ օգնել:
Երեխաներն սկսում են հավաքել թափվածը: Դաստիարակը ոգևորում է նրանց
— Խաղալիքներն ուզում էին փախչել ինձնից, իսկ դուք չթողեցիք: Կարենը բերեց երկու խորանարդիկ, Նինան՝ օղակը, իսկ Նվարդը գտավ սունկը: Այն թաքնվել էր աթոռի տակ, և ես չէի նկատել, բայց նա գտավ ու բերեց: Դուք շատ սուր աչքեր ունեք, ճկուն ձեռքեր: Դուք ինձ արագ օգնեցիք, բոլոր խաղալիքները հավաքեցիք: Շնորհակալ եմ, դուք լավ օգնականներ եք: Ոչ բոլոր երեխաներն են միանգամից մտնում նման իրավիճակի մեջ: Նրանց դաստիարակը չի շտապեցնում: Երեխաներն ստանում են նոր տպավորություններ, տեսնում են, թե որքա՞ն հետաքրքիր է դաստիարակի հետ աշխատելը, և հաջորդ անգամ փորձում են առանց խնդրելու օգնել նրան: Դաստիարակը պետք է հաճախակի կազմակերպի նմանատիպ իրավիճակներ:
Ամեն անգամ երեխաները յուրովի հասկանում են դրանց դժվարությունները և հաստատակամորեն ներգրավվում օգնության իրականացման մեջ: Այդ կերպ նրանք ձեռք են բերում արժեքավոր գործնական փորձ:
Սովորեցրու’ ընկերոջդ այն, ինչ ինքդ կարող ես անել…
Դաստիարակը երեխաներին մղում է մեկը մյուսի հանդեպ ուշադրության և հոգատարության, փոխօգնության և համագործակցության: Ծեփել, թղթից պատրաստել մոդելներ, խաղալիքներ, խաղալ սեղանի խաղեր (դոմինո, շաշկի, լոտո), խփել նշանակետին, պտտեցնել օղակ և այլն: Մղելով երեխաներին փորձի փոխանակման՝ դաստիարակն օգնում է նրանց մտնել ուսուցչի դերի մեջ, այսինքն՝ լինել համբերատար, ուշադիր, հասակակիցների սխալների և դժվարությունների հանդեպ լինել ներողամիտ: Հնարավոր է հավաքական իրավիճակների նպատակային օգտագործում: Դրանք առնչվում են կյանքի կարևոր իրադարձություններին, հարաբերություններին և արարքներին: Դաստիարակը իրավիճակների բովանդակությունը պետք է փնտրի մանկական գրականության մեջ կամ ինքը ստեղծի դրանք: Իրավիճակի հիմք կարող է դառնալ նաև տեսահոլովակը, գրքի նկարազարդումը կամ նկարը:
Գործնական իրավիճակներ՝ բնավորության բարդությունների դեպքում «Ինչպիսի՞ն լինել, ի՞նչ անել»
Սրանք տարբեր բարդության իրավիճակներ են, որոնք դաստիարակը ստեղծում է, որպեսզի արթնացնի երեխաների նախաձեռնությունը, ինքնուրույնությունը, կողմնորոշվելու ունակությունը, բարեսիրտ վերաբերմունքը (գթասրտությունը) և ճիշտ լուծում գտնելու պատրաստվածությունը: Օրինակ՝ սեղանից կորել կամ անհայտացել են անձեռոցիկները, մի քանի զգեստապահարանների վրա փակցվել են նկարներ, բացակայում են ներկեր որոշակի գույների (շագանակագույն, կանաչ և այլն), որոշ երեխաների չի բավականացնում կավը, գետնին ջուր է թափված, կորել են մանկական ձեռնոցներ և այլն:
Ինչպիսի՞ն լինել: Երեխաներն ինքնուրույն գտնում են լուծումը: Դաստիարակը չի շտապում տալ խորհուրդներ. նախ լսում է բոլոր երեխաների մտքերը և խորհուրդները, հետո նրանք միասին գտնում են խնդիրը լուծելու մեթոդները.
• Խառնում են ներկերը, ստանում պահանջվող գույնը,
• Բաժանում են կավը՝ բոլորին հավասար,
• Մտածում են՝ ինչի՞ց կարող են պատրաստել անձեռոցիկներ:
Մարդասիրական ընտրություն՝ գործնական իրավիճակներում
Նախադպրոցականները կանգնում են ընտրության առջև՝ անդրադառնա՞լ ա յլ երեխաների խնդիրներին, թե՞ սահմանափակվել սեփական հետաքրքրությունների շրջանակում և անտարբերություն ցուցաբերել: Օրինակ՝ «Նկարը պահել իրե՞ն, թե՞ ներառել ընդհանուր ծանրոցի մեջ՝ հիվանդ ընկերոջը տանելու համար», «Թույլ տա՞լ փոքրիկին խաղալ իր խաղալիքով, թե՞ մնալ անտարբեր նրա խնդրանքի նկատմամբ», «Արձագանքե՞լ օգնության խնդրանքին, թե՞ անտեսել այն»:
Գործնական իրավիճակներում երեխաներին վարքագծի ընտրության հնարավորության ընձեռումն օգնում է ավելի լավ հասկանալ իրենց սոցիալ-բարոյական և հուզական զարգացման առանձնահատկությունները:
Կատարել ենք մի շարք մաթեմատիկական պատկերացումների ձևավորման դասընթացից նախագծեր , որը ստորև կներկայացնեմ ։
Նախագծերի հիմնական նպատակը մեկն էր ՝ ձևավորել մաթեմատիկական պատկերացումները , բայց բացի դա նախագծերը երեխաներին տալիս են այլ գիտելիքներ և հմտություններ ։ Զարգացնում են ,թե՛ խոսքի , թե՛ երևակայությունը , թե՛ հիշողությունը , թե ՛ ուշադրությունը և այլն ։
Նախագծի անվանումը ֊ Շրջայց , աջ֊ձախ ։
Նախագծին մասնակցող խումբը ֊ 2֊4 տարեկաններ ։
Խմբի դաստիարակ ֊Էմմա Տերտերյան ։
Նախագծի նպատակը֊ առարկաների միջոցով տարբերել աջը և ձախը , զարգացնել խոսքը , ավելի լավ ճանաչել շրջակա միջավայրը ։
Նախագծի խնդիրը ֊ զրույցի միջոցով և մեր տարածքում գտնվող առարկաների միջոցով տարբերել աջը և ձախը ։
Արդյունք ՝ https://youtu.be/n75OvMN-PG0
Ակտիվ , դրական շրջայց ստացվեց առարկաների միջոցով աջը և ձախը կրկին վերհիշեցինք , մեր շուրջը գտնվող առարկաների հետ ծանոթացանք ։ Հագուստները երեխաներից մեկի համար «հարսանիքի հագուստ » էր , ծառերը իրենց աչքերով հսկաներ էին ։ Շատ մեծ դրական լիցքեր փոխանցեցին փոքրիկները ։
Շահութաբերություն (եկամտաբերաթյուն), արտադրության տնտեսական արդյունավետության ցուցանիշ, որ որոշվում է ստացված շահույթի կամ եկամտի և արտադրական հիմնական ֆոնդերի ու շրջանառու միջոցների հարաբերությամբ (արտահայտած տոկոսներով)։ Շահութաբերության աճն ունի մեծ տնտեսական նշանակություն։ Այն, մի կողմից, թույլ է տալիս մեծացնել ձեռնարկության շահույթի զանգվածը, մյուս կողմից՝ պետական բյուջեի եկամուտների աճի հաշվին բարձրացնել բնակչության կենսամակարդակը։
Շահութաբերության աճը առաջին հերթին պայմանավորված է շահույթի զանգվածի աճով։ Դրան կարելի է հասնել մի քանի ճանապարհով՝
մեծացնել արտադրանքի վաճառքի ծավալը,բարձրացնել գները,բարելավել արտադրանքի տեսականու կառուցվածքը,բարձրացնել արտադրանքի որակը,իջեցնել արտադրանքի ինքնարժեքը։
Վերջին 25-30 տարիների ընթացքում, նախքան շուկայական տնտեսության անցնելը, արտադրության շահութաբերության գործակիցը որոշվում էր որպես ստացված շահույթի գումարի և արտադրությունում օգտագործվող հիմնական ֆոնդերի ու նորմավորվող սեփական ծրջանառու միջոցների միջին տարեկան արժեքի հարաբերություն։
Նախագծի անվանումը ֊ ընտանեկան խոհանոց ։
Նախագծին մասնակցող խումբը ֊2֊4 տարեկաններ։
Խմբի դաստիարակ ֊ Աննա Հայրոյան ։
Նախագծի նպատակը ֊ զարգացնել խոսքը, առաջացնել սեր դեպի խոհանոց ։
Նախագծի խնդիրը ֊ ազատ խաղային միջավայր ստեղծել ։
Նախագծի մասին ֊ Երեխաները կանաչիներից , լավաշից , պանրից և համեմունքներից պատրաստում են Զատկական ուտեստ ընկեր Արևի օգնությամբ ։ Հայրիկը բերում է կանաչիները , մայրիկը և բալիկները պատրաստում են ուտելիքը , բալիկները լվանում են ամանները , ուտելիքը տեղափոխում են ջեռոց ։
Արդյունք ՝
Երեխանները մեծ հաճույքով էին կտրատում կանաչիները , ամանները մեծ սիրով սկսեցին լվանալ և մեկ փոքրիկին նաև միացան երկուսը , սկսեցին խոսելով և ավելի արագ լվանալ ամանները ։ Աստղիկը ով մայրիկն էր վերջում ուտեստը ինքը իր ձեռքերով էր ստուգում մինչ ջեռոց ուղարկելը ։ Ապա բոլորով տարան դեպի ջեռոց ,իսկ Հայկը զգուշացրեց որ տաք է ջեռոցը պետք է զգույշ լինեն բալիկները ։
Անի Հարությունյան 